Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

Πολυαρχιερατικό Συλλείτουργο για τον Άγιο Σεραφείμ στην ομώνυμη Μονή του Τρικόρφου

0 σχόλια
«Ο ασκητής  είναι ο ποιό κοινωνικός όλων των ανθρώπων, αφού στην μοναχικότητα της ερήμου συναντάται με τον Θεό, μέσα από τα πρόσωπα  εκείνων που προστρέχουν κοντά του, για να γνωρίσουν το Θεό, από τις διδαχές του ασκητή. Αυτό βίωναν και όσοι έφταναν στην απομακρυσμένη από τον τότε κόσμο περιοχή του Σαρώφ για να συναντήσουν τον όσιο Σεραφείμ και να διδαχθούν τον ασκητικό τρόπο ζωής » είπε μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης Κηφισίας Αμαρουσίου και Ωρωπού Κύριλλος κατά το κήρυγμα στη Θεία Λειτουργία, η οποία τελέσθηκε στην εορτάζουσα Μονή του οσίου στο Τρίκορφο Δωρίδος.

Από το πρωί, πλήθη προσκυνητών κατέφθασαν στην Μονή των αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ για να συμμετάσχουν στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Στον Όρθρο χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Κηφισίας Αμαρουσίου και Ωρωπού Κύριλλος και έψαλαν ο ιεροψάλτης Διονύσιος και οι πατέρες της μονής. 

Συλλειτούργησαν οι παρεπιδημούντες Μητροπολίτες Ατλάντας Αλέξιος, ο εκ Πατρών, Ισπανίας και Πορτογαλίας Πολύκαρπος ο εκ Ναυπάκτου, ο Μητροπολίτης Κηφισίας Αμαρουσίου και Ωρωπού Κύριλλος, ο Μητροπολίτης Ιερισσού Αγίου Όρους και Αρδαμερίου Θεόκλητος καθώς και ο Ποιμενάρχης μας Μητροπολίτης Φωκίδος Θεόκτιστος. Ο Σεβασμιώτατος Φωκίδος εκδηλώνοντας την μεγάλη χαρά του, ευχαρίστησε όλους τους προσκυνητές, τους κληρικούς, αλλά και του Αρχιερείς που συμμετείχαν στην ευχαριστιακή σύναξη. 

Ο προεστώς της Μοναστικής Κοινότητας, Καθηγούμενος Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Μουλατσιώτης με την σειρά του ευχαρίστησε τον κυριάρχη της Μονής, Μητροπολίτη  Θεόκτιστο, για την τιμή που επεφύλαξε στην εορτάζουσα αδελφότητα, με την πρόσκληση και παρουσία των Σεβασμιωτάτων Αρχιερέων, τους οποίους ευχαρίστησε και παρακάλεσε πάντοτε να μνημονεύουν την αδελφότητα στις προσευχές τους, ευχαριστώντας και τους συμπροσευχομένους αντιπεριφεριάρχη Φωκίδος, Αντιδημάρχους, τους Δημοτικούς Συμβούλους και τους προέδρους των τοπικών Συμβουλίων του Δήμου Δωρίδος και όλους τους προσκυνητές.

Την παραμονή το απόγευμα, χοροστατούντος του Μητροπολίτου Ιερισσού Θεοκλήτου ετελέσθη ο Μέγας Εσπερινός συγχοροστατούντων των Ιεραρχών Πολυκάρπου, Κυρίλλου και Θεοκτίστου. Ο Μητροπολίτης Θεόκλητος ομιλώντας με γλαφυρότητα για τον εορταζόμενο άγιο μίλησε για την ανάγκη θεώσεως του ανθρώπου, αναφερόμενος στις εκδηλώσεις θρησκευτικότητας από τα αρχαία χρόνια και τονίζοντας ότι «ο άνθρωπος πάντα αναζητά το Θείο όπως έπραξε και ο μικρός Πρόχορος  που έγινε ο μεγάλος άγιος Σεραφείμ.















































Read more...
Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Η σωτήριος αρετή που κρύβεται μέσα σε τρία συνεχόμενα «Ευαγγέλια» (Μέρος Γ’)

0 σχόλια
Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη 15/7/2016

Στα δύο προηγούμενα άρθρα μας, αγαπητοί μου αδελφοί, συναντήσαμε δύο κατηγορίες ανθρώπων. Είδαμε τον Τελώνη και τον Φαρισαίο, είδαμε και τον Άσωτο υιό με τον πρεσβύτερο υιό. Συναντήσαμε στα πρόσωπα του Τελώνου και του Ασώτου υιού την κατηγορία των ανθρώπων εκείνων που έζησαν μακριά από τον Θεό μέσα στο βούρκο της αμαρτίας. Ήλθαν σε επίγνωση, μετανόησαν, έκλαψαν και πόνεσαν για όσα είχαν διαπράξει. Δεν ασχολήθηκαν με τις αμαρτίες των άλλων, ούτε κατέκριναν ποτέ τους συνανθρώπους τους, ούτε και υποκρίθηκαν τους «καλούς» και τους «αγίους». Αντίθετα, γνώριζαν την πνευματική τους κατάσταση πολύ καλά, γι’ αυτό και δεν τολμούσαν να σηκώσουν τα μάτια τους προς τον Ουρανό. Το μόνο που πρόφεραν ισχνά και ταπεινά ήταν το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό» και το «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ και ελέησόν με», ενώ δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια τους. Δάκρυα πόνου και συντριβής για όσα είχαν κάνει στη ζωή τους και πλήγωσαν την αγάπη του Θεού Πατέρα.

Συναντήσαμε, όμως, στα πρόσωπα του Φαρισαίου και του πρεσβυτέρου υιού την κατηγορία των ανθρώπων εκείνων που φαίνονταν στα μάτια των συνανθρώπων τους ως δίκαιοι, σωστοί και πιστοί στον Θεό. Εξωτερικά έδειχναν άνθρωποι του Θεού, «καλοί χριστιανοί», όπως θα λέγαμε εμείς σήμερα. Είχαν, εξωτερικά, όλα τα χαρακτηριστικά των καλών και πιστών ανθρώπων. Προσεύχονταν, νήστευαν, εκκλησιάζονταν, συμμετείχαν σε όλες τις ιερές εκδηλώσεις και ακολουθίες, εξομολογούνταν, κοινωνούσαν, πρόσεχαν στη ζωή τους να μην αμαρτάνουν κ.α.
Ωστόσο, εσωτερικά, η καρδιά τους, η ψυχή τους, ήταν εντελώς διαφορετική. Θεωρούσαν προφανώς και οι ίδιοι ότι ήταν καλοί και σωστοί άνθρωποι. Αλλά, άλλο είναι εκείνο που εγώ νομίζω περί του εαυτού μου και άλλο αυτό που ισχύει στην πραγματικότητα. Διότι ο Κύριος μάς αποκάλυψε την πραγματικότητα. Τόσο ο Φαρισαίος, όσο και ο πρεσβύτερος υιός βρέθηκαν με έλλειψη αγάπης. Όλα όσα παρουσίαζαν εξωτερικά ήταν ψεύτικα. Μέσα τους δεν υπήρχε Θεός, αφού ο Θεός είναι η αγάπη και αυτή έλειπε από τις ψυχές τους. Γι’ αυτό και τους διέκρινε η υποκρισία, αλλά και η κατάκριση. Δύο κατηγορίες ανθρώπων χωρίς αγάπη στις ψυχές τους συναντήσαμε, λοιπόν, έως σήμερα, μέσα στις δύο ευαγγελικές περικοπές, ανθρώπους υποκριτές και έτοιμους να κατακρίνουν όλους τους άλλους ως κακούς και αμαρτωλούς.

Αλλά και στην τρίτη Κυριακάτικη Ευαγγελική περικοπή που διαβάζεται στη σειρά του Τριωδίου, στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο κεφ. ΚΕ’, 31-46, πάλι παρουσιάζονται δύο κατηγορίες ανθρώπων. Τα «πρόβατα» και τα «ερίφια». Εδώ ο Κύριος μάς αποκαλύπτει το πώς θα κρίνει τους ανθρώπους, όταν έλθει ως Βασιλεύς. Ίσως θα ανέμενε κάποιος να χωρίσει τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες, τους αγίους και τους αμαρτωλούς. Δεν το κάνει όμως αυτό ο Κύριός μας. Δεν αναφέρεται παντελώς σε κανένα αμάρτημα των ανθρώπων, μα ούτε και σε αρετές τους. Τα ερωτήματα που θέτει είναι κύρια και εξετάζουν κατά πόσο οι καρδιές των ανθρώπων είχαν αγάπη. Όσες καρδιές εμφανίζουν έλλειψη αγάπης, θα χαθούν, θα κολασθούν. Όσες έχουν αδιάκριτη αγάπη προς όλους, θα σωθούν και θα εισέλθουν στη Βασιλεία του Θεού.
Ιδού κατά γράμμα τι τους λέει: «επείνασα γαρ και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα και ουκ εποτίσατέ με, ξένος ήμιν και ου συνηγάγετέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με, ασθενής και εν φυλακή και ουκ επισκέψασθέ με...».
Τι μαρτυρούν τα λόγια του Κυρίου μας; Ότι όλοι οι ανωτέρω δεν είχαν αγάπη στις καρδιές τους. Όπως, δηλαδή, ο Φαρισαίος και ο πρεσβύτερος υιός. Ιδού η κρυμμένη αρετή που απουσιάζει από τις ψυχές αυτές που περιγράφονται στις τρείς πρώτες Ευαγγελικές περικοπές του Τριωδίου. Το αποτέλεσμα της ελλείψεως της αγάπης είναι τραγικό και το λέει ο ίδιος ο Κύριός μας: «πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού...».

Προσέξτε, αδελφοί μου, ότι δεν έχασαν τις ψυχές τους επειδή ήταν αμαρτωλοί, π.χ. βλάσφημοι, πόρνοι, μοιχοί, ομοφυλόφιλοι, μέθυσοι, άρπαγες, κλέφτες, άδικοι κ.ο.κ. Αντιθέτως, έχασαν τις ψυχές τους, διότι απουσίαζε από αυτές η αγάπη, ενώ βασίλευε η κατάκριση και η υποκρισία. Η υποκρισία, επίσης, βασιλεύει και στις ψυχές της Ευαγγελικής περικοπής, όπου όσοι κολάζονται κάνουν τον «άσχετο» και υποκριτικά ρωτούν τον Κύριο: «Μα πότε σε είδομεν πεινώντα ή γυμνόν ή ασθενή ή εν φυλακή και ου διηκονήσαμέν σοι;» Δείτε το μέγεθος της υποκρισίας. Κάνουν ότι δεν γνωρίζουν, ότι δεν είδαν, ότι δεν άκουσαν. Γι’ αυτό και ο Ιησούς απαντά: «...εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε». Κλείνει δε ο Κύριος την παραβολή αυτή λέγοντας: «...και απελεύσονται αυτοί εις κόλασιν αιώνιον...».
Αδελφοί μου, τίποτε δεν είναι τυχαίο. Οι τρεις αυτές περικοπές δε διαβάζονται τυχαία στην αρχή του Τριωδίου, όταν οι κοσμικοί άνθρωποι ξεφαντώνουν με μασκαρέματα και καρναβάλια. Τοποθετήθηκαν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, για να μας τονίσουν ότι όπως οι καρναβαλιστές φορούν μάσκες και υποκρίνονται, το ίδιο κάνουμε κι εμείς οι χριστιανοί που είμαστε οι μαθητές της αγάπης και της διδασκαλίας του Ιησού. Μιλούμε για αγάπη, μιλούμε για Χριστό, αλλά όταν έλθει η ώρα να εφαρμόσουμε όσα λέμε, τότε αυτοί που ζουν μακριά από τον Χριστό δεν εισπράττουν αυτή την αγάπη μας. Συναντούν, αντιθέτως, τη σκληρότητα της καρδιάς μας, την κατάκρισή μας και την απόρριψή τους εκ μέρους μας. Αποδεικνύεται, λοιπόν, συχνά ότι είμαστε ίδιοι με τον Φαρισαίο και τον πρεσβύτερο υιό.

Ας προσέξουμε, διότι η σημερινή παραβολή μάς δείχνει τελικά ότι κινδυνεύουμε να μην φθάσουμε στη θέωση, στην ένωσή μας με τον Χριστό και την αγιότητα. Αντιθέτως, η έλλειψη αγάπης θα μας οδηγήσει στην αιώνια κόλαση. Ναι, στην αιώνια κόλαση, έστω και αν τηρήσουμε παρθενία, αγνότητα, νηστείες, γονυκλισίες, εκκλησιασμό, προσευχές και όλα τα εξωτερικά στοιχεία ενός καλού χριστιανού. Δίχως την αρετή της αγάπης και μάλιστα της αδιακρίτου αγάπης, κάθαρση, φωτισμός, σωτηρία και αγιότητα δεν έρχονται.

Ας παρακαλέσουμε τον Κύριό μας να μας δώσει την αρετή της αγάπης, διότι μόνοι μας δεν μπορούμε να την αποκτήσουμε, καθ’ ότι όλες οι αρετές είναι δικές Του και τις χαρίζει Εκείνος όπου βούλεται και όπου βλέπει ταπεινές καρδιές και δεκτικές ψυχές. Λέει ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος: «Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισέ μοι ο Θεός...». Ναι, αν ο Κύριος δεν μας χαρίσει την αρετή της αγάπης, τότε ουδέν εποιήσαμεν. Δίνει δε τα πάντα σε όσους ποθούν τα ουράνια χαρίσματα και τις ουράνιες δωρεές, κατά το «Παν δώρημα τέλειον, άνωθεν εστί καταβαίνον εκ Σου του Πατρός των φώτων», και συνάμα σε όσους έχουν ταπεινό φρόνημα, τρόπο ζωής και σκέψεις.

Θέλουμε κάθαρση; Την ποθούμε ειλικρινά, ώστε να γευτούμε των Ουρανίων δωρεών και χαρισμάτων της Βασιλείας του Θεού; Τότε ας κάνουμε και αυτό το βήμα που είναι το τέταρτο κατά σειρά. Ας ζητήσουμε από τον Κύριό μας να μάς χαρίσει την αρετή της αγάπης στην καρδιά μας και τότε θα πετάξουμε τη μάσκα της υποκρισίας και της κατακρίσεως κατά των αδελφών μας.
Είδες άνθρωπο να κατακρίνει τους άλλους; Τότε γνώριζε ότι αυτός δεν αγαπά και φορά τη μάσκα της υποκρισίας. Γνώριζε ότι αυτός δεν είναι μαθητής του διδασκάλου μας, του Ιησού Χριστού, που είναι η ΑΓΑΠΗ.

(Θα συνεχίσουμε τα άρθρα μας με την βοήθεια του Θεού τον μήνα Σεπτέμβριο)


Η σωτήριος αρετή που κρύβεται μέσα σε τρία συνεχόμενα «Ευαγγέλια» (Μέρος Α’)

Η σωτήριος αρετή που κρύβεται μέσα σε τρία συνεχόμενα «Ευαγγέλια» (Μέρος Β’)



Read more...
Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Η σωτήριος αρετή που κρύβεται μέσα σε τρία συνεχόμενα «Ευαγγέλια» (Μέρος Β’)

0 σχόλια
Του Πρωτοσυγκέλλου της Ι.Μ. Φωκίδος, Γέροντος Νεκταρίου Μουλατσιώτη 12/7/2016

Όπως υποσχεθήκαμε στην αγάπη σας, θα εξετάσουμε τώρα τη δεύτερη Ευαγγελική περικοπή που αναφέρεται στον άσωτο υιό και διαβάζεται υπό των ιερέων μας τη δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, αμέσως μετά την παραβολή του Τελώνου και Φαρισαίου που ήδη εξετάσαμε.
Ας δούμε, λοιπόν, σήμερα την παραβολή του Ασώτου υιού, που είναι καταγεγραμμένη στο κατά Λουκά Ευαγγέλιο, κεφ. 15, 11-32. Ο Κύριος αναφέρεται σε έναν πατέρα που είχε δύο παιδιά. Ο μικρότερος γιος του, κάποια μέρα, ζήτησε ν’ ανεξαρτητοποιηθεί από τον πατέρα του και να ζήσει μόνος του. Μάλιστα ζήτησε και το μερίδιο της περιουσίας που θα του ανήκε σε περίπτωση κατά την οποία θα πέθαινε ο πατέρας και οι δυο γιοι θα τον κληρονομούσαν. Ο καλός πατέρας άφησε ελεύθερο το νεότερο παιδί του. Δεν το πίεσε, δεν το εμπόδισε να φύγει, αντιθέτως του έδωσε και το μερίδιο της περιουσίας που θα κληρονομούσε.
Έτσι ο μικρός γιος εγκατέλειψε τον πατέρα, νομίζοντας ότι και χωρίς αυτόν μπορεί να ζήσει και να προκόψει. Η πραγματικότητα όμως τον διέψευσε, διότι τελικά σπατάλησε όλη την περιουσία ασώτως σε γλέντια και με γυναίκες αμαρτωλές και κατέληξε στο σημείο να «πεθαίνει» από πείνα, αφού υποτάχθηκε πρώτα σε κάποιον που είχε γουρούνια και έγινε χοιροβοσκός του. Ο μεγαλύτερος γιος, αντιθέτως, όπως αναφέρει η Ευαγγελική περικοπή, παρέμεινε για πάντα κοντά στον πατέρα του και δεν απομακρύνθηκε ποτέ απ’ αυτόν.

Ας εξετάσουμε τώρα ερμηνευτικά το ποιος είναι ο πατέρας, ποιοι είναι οι δύο γιοι και ποια είναι η περιουσία που σπαταλήθηκε. Όπως ερμηνεύουν οι άγιοι και θεοφόροι Πατέρες, ο πατέρας των δύο υιών, δεν είναι άλλος από τον Θεό Πατέρα που μας δημιούργησε. Όσοι από εμάς είμαστε άσωτοι, αποφασίσαμε να ζήσουμε μακριά από τον Κύριο και Θεό μας, τον Ιησού Χριστό. Επιλέξαμε το δρόμο της ζωής μακριά από τον Θεό και τις εντολές Του που μας «καταπίεζαν» ξεχνώντας ότι ο Κύριος μάς είχε προειδοποιήσει λέγοντάς μας: «άνευ εμού ού δύνασθε ποιείν ουδέν». Γι’ αυτό και χωρίς τον Χριστό στη ζωή μας αποτύχαμε, γεμίζοντας την κοινωνία μας με ναυάγια ανθρωπίνων ψυχών... Όλους εμάς τους ασώτους μάς εκπροσωπεί στην Ευαγγελική παραβολή ο άσωτος υιός.
Υπάρχει όμως και η άλλη μερίδα ανθρώπων, που σαν τον πρώτο και μεγαλύτερο υιό, παρέμεινε για πάντα κοντά στον Θεό, κοντά στο σπίτι του πατέρα, κοντά στην Εκκλησία. Δεν απομακρύνθηκε ποτέ από τον Κύριο και Θεό μας. Αυτή την μερίδα ανθρώπων στη συγκεκριμένη παραβολή εκπροσωπεί ο πρώτος υιός, που ήταν και το «καλό» παιδί του πατέρα. Άρα ο πατέρας της παραβολής είναι ο Θεός και Κύριός μας και τα δύο παιδιά του είναι πρώτον οι πιστοί και εκκλησιαζόμενοι και δεύτερον οι «άπιστοι» και οι αδιάφοροι που απομακρύνθηκαν από τον Θεό και την Εκκλησία Του, πιστεύοντας ότι έτσι «ελεύθεροι» θα ζήσουν μια καλύτερη ζωή.

Αυτή η δεύτερη μερίδα των ασώτων ανθρώπων, ομοιάζει σαν το τραίνο που θέλει να κινείται ελεύθερο χωρίς να περιορίζεται πάνω στις σιδερένιες «ράγες» του θελήματος του Θεού. Θεωρεί ότι οι «ράγες» περιορίζουν την ελευθερία του. Ξεχνά, όμως, ότι το τραίνο έξω από τις σιδερένιες «ράγες» είναι καταδικασμένο σε ακινησία και αχρηστία και ότι ο εκτροχιασμός του μπορεί να σημαίνει καταστροφή. Αυτό, δυστυχώς, έπαθε ο άσωτος και όλοι όσοι μιμήθηκαν την πορεία του και το δρόμο που ακολούθησε εκείνος. Βάλτωσαν, αχρηστεύθηκαν και τελικά καταστράφηκαν.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο στην Ευαγγελική παραβολή και αυτό το άλλο είναι η περιουσία του πατέρα. Ποια είναι η περιουσία αυτή; Ταπεινά, θεωρούμε ότι η περιουσία του Θεού ήταν ο Παράδεισος που χαρίσθηκε και απολάμβανε ο άνθρωπος και ζούσε ευτυχισμένος μέσα σε αυτόν. Εκεί είχε τα πάντα. Όλες τις αρετές και τα χαρίσματα. Εκεί είχε την αθανασία και την αιώνια ζωή. Εκεί είχε την πηγή της ζωής, τον ίδιο τον Θεό, με τον οποίον καθημερινά συνομιλούσε.
Αυτόν τον Παράδεισο ο άνθρωπος τον κατέστρεψε και έχασε την αθανασία και την αιώνια ζωή. Απομακρυνόμενος δε από τον Θεό Πατέρα, βρήκε τον θάνατο και έχασε όλα τα χαρίσματα και τις αρετές που του δόθηκαν μέσα στην πατρική οικία του. Έτσι υποδουλώθηκε στον σατανά και τα όργανά του, υπηρετώντας ως χοιροβοσκός τους δαίμονες και τα πάθη της αμαρτίας, που είναι βρωμερά σαν τα γουρούνια. Αυτή την ερμηνεία δίνουν οι Άγιοί μας στη συγκεκριμμένη παραβολή και ταπεινά θεωρούμε ότι η περιουσία που χάθηκε είναι ο Παράδεισος, με όλα τα καλά που έδινε στον άνθρωπο.

Ας εξετάσουμε, όμως, λίγο τώρα και τις συμπεριφορές των δύο παιδιών. Ο άσωτος υιός ζει χωρίς φραγμούς, ελεύθερος και μακριά από τον Θεό. Φθάνει στο σημείο να υπηρετεί τον διάβολο και να σκλαβωθεί στα πάθη του, που συμβολικά παρουσιάζονται ως γουρούνια. Κάποια στιγμή έρχεται σε αυτογνωσία. Θυμάται το πώς ήταν και το πώς ζούσε στο πατρικό του σπίτι. Έρχονται τώρα δεύτερες σκέψεις. Αφού δεν προνόησε, τώρα μετανοεί. Στα μάτια του έρχονται δάκρυα και αποφασίζει να γυρίσει στον χαμένο Παράδεισο, στην πατρική του οικία.
Καθώς επιστρέφει, πάει να γονατίσει ενώπιον του πατέρα του, για να ζητήσει συγχώρεση. Εκείνος, μόλις βλέπει τον γιο του να επιστρέφει, τρέχει κοντά του, δεν τον αφήνει να γονατίσει. Του αρκεί η επιστροφή του. Του αρκεί το «ήμαρτον» που άκουσε. Τον αγκαλιάζει, τον φιλά, τον καλωσορίζει και τον παραδίδει στους υπηρέτες του να τον πλύνουν, να τον καθαρίσουν, να του φορέσουν τη λαμπερή στολή που είχε πριν φύγει από τον Παράδεισο. Να του φορέσουν στο χέρι το δαχτυλίδι της υιοθεσίας, ώστε να γίνει πάλι τέκνο του και να εννοήσουν όλοι ότι αυτός πλέον θα είναι το αφεντικό και όχι ένας δούλος του σπιτιού.

Εδώ, όπως έχουμε αναφέρει σε άλλο άρθρο μας, ας σημειωθεί ότι οι υπηρέτες που καλούνται να κάνουν όλα όσα τους είπε ο Θεός Πατέρας στον επιστρέψαντα υιό Του, είναι οι ιερείς μας. Το χρέος τους είναι όσοι επιστρέφουν από την αμαρτία να τους οδηγήσουν στην κάθαρση, το φωτισμό και τη θέωση.
Ο μεγαλύτερος υιός, ο παραμείνας πάντα κοντά στον Θεό, παρουσιάζει μία κακή και απαράδεκτη συμπεριφορά. Δε δέχεται πίσω τον αδελφό του. Δημιουργεί ολόκληρη φασαρία με λεκτική βία προς τον πατέρα του. Οργίζεται, φωνάζει, ωρύεται. Ο φθόνος και η ζήλεια του προπορεύονται και εκδηλώνονται με τη σχετική περιγραφή της παραβολής.
Άδικα ο Πατέρας προσπαθεί να τον μεταπείσει. «Γιε μου, όλα αυτά είναι δικά σου, τι ήθελες και δεν είχες; Δε χαίρεσαι που γύρισε πίσω ο «νεκρός» αδελφός σου; Αναστήθηκε το παιδί μας, έλα μέσα και συ να χαρείς με τη χαρά μου». Άδικα ματαιοπονεί ο δόλιος πατέρας. Ο φθόνος και η κακία έχουν βγει στην επιφάνεια και κυριαρχούν τώρα στην καρδιά και στο νου του πρώτου γιου.

Τι βλέπουμε στις συμπεριφορές των δύο αυτών ανθρώπων, που είναι και αδέλφια, αφού έχουν κοινό πατέρα; Στον πρώτο υιό, τον αφοσιωμένο κοντά στον Θεό Πατέρα και τη Μάνα Εκκλησία, συναντούμε την έλλειψη αγάπης προς τον αδελφό. Το ίδιο φαινόμενο συναντήσαμε και στην παραβολή του Φαρισαίου και του Τελώνου. Ίδιος με τον Φαρισαίο παρουσιάζεται εδώ ο πρώτος γιος. Δεν έχει αγάπη. Δε δέχεται την επιστροφή του ασώτου αδελφού του στο πατρικό σπίτι (στον Παράδεισο). Σκέπτεται εσωτερικά, λέγοντας μέσα του: «Αυτός κατέστρεψε την περιουσία του, την έφαγε, την σπατάλησε. Αν τον δεχθώ και πάλι στο σπίτι, θα κληρονομήσει τώρα και το δικό μου μερίδιο, που έχει φυλάξει να μου δώσει ο Πατέρας μου... Δεν πρέπει να τον δεχθώ, γιατί θα γίνει κληρονόμος και του μεριδίου που μου ανήκει αποκλειστικά».

Ποια είναι η φυλαγμένη περιουσία που έχει ο Πατέρας για το «καλό» παιδί του; Η Βασιλεία των Ουρανών. Ναι, αυτό είναι το μερίδιο που διαφυλάχθηκε. Ο άσωτος επιστρέφοντας θα γίνει κι αυτός συγκληρονόμος της Βασιλείας των Ουρανών. Ωστόσο, η καρδιά του πρώτου γιού, η στερημένη από αγάπη, όπως ακριβώς και εκείνη του Φαρισαίου, δεν μπορεί να δεχθεί μια τέτοια γενναιόδωρη παραχώρηση. Τόσα χρόνια από καθήκον ή από συμφέρον «έκανε» τον καλό και πιστό. Τώρα όμως ξεχειλίζει ο φθόνος, η σκληρότητα, η έλλειψη αγάπης. Η «μάσκα» πέφτει. Η υποκρισία φαίνεται από τα όσα λέει κατ’ ιδίαν στον πατέρα του, κατακρίνοντας τον αδελφό του, προσπαθώντας να τον πείσει να μην τον δεχθεί ξανά στο σπίτι, για να μην γίνει πάλι συγκληρονόμος της περιουσίας του Θεού.
Όλα τα θέλει για τον εαυτό του. Πού είναι η αγάπη; Άνθρωπος χωρίς αγάπη στην καρδιά του είναι άνθρωπος χωρίς Θεό. Ιδού λοιπόν η σωτήριος αρετή της αγάπης, που  αναγνωρίζεται ως κοινό μυστικό και των δύο Ευαγγελικών Παραβολών, του Τελώνου και Φαρισαίου, αλλά και του Ασώτου. Ο αμαρτωλός Τελώνης σώθηκε και ας ήταν αμαρτωλός. Η μετάνοια τον έσωσε. Ο άσωτος Υιός σώθηκε και ας ήταν αμαρτωλός. Η μετάνοια τον έσωσε. Ο Φαρισαίος και ο πρώτος υιός χάθηκαν και ας ήταν «δίκαιοι», «καλοί» και κοντά στον Θεό Πατέρα και τη Μάνα Εκκλησία. Χάθηκαν, διότι δεν είχαν αγάπη. Υποκρίνονταν τους καλούς. Οι «μάσκες» έπεσαν, η κατάκριση βασίλευε στις καρδιές τους, η κακία τους εκδηλώθηκε.

Προσοχή, προσοχή, προσοχή! Όλοι εμείς που μελετούμε τα άρθρα αυτά, αλλά και ο γράφων τις γραμμές αυτές, που ανήκουμε; Προσοχή, προσοχή... Βασιλεύει η αγάπη στις καρδιές μας προς όλους τους συνανθρώπους μας; Είναι στοιχείο της ζωής μας η αγάπη προς φίλους, συγγενείς, γείτονες, οικογένεια, εχθρούς και αγνώστους; Δε σώζουν από μόνα τους η παρθενία, η νηστεία, η γονυκλισία, η προσευχή, ο εκκλησιασμός, η αγρυπνία, το κομποσχοίνι και τόσα άλλα που κάνουν οι «πιστοί». Αν δεν υπάρχει η αρετή της ΑΓΑΠΗΣ στις καρδιές μας, ακόμα κι αν έχουμε όλα τα ανωτέρω, δε σωζόμαστε. Κάθαρση, φωτισμός και θέωση, χωρίς την αγάπη δεν υπάρχει.
Αλλά θα συνεχίσουμε με την παραβολή της τρίτης Κυριακής των Απόκρεω, για να ολοκληρώσουμε τις σκέψεις μας.

(Συνέχεια στο επόμενο)


Η σωτήριος αρετή που κρύβεται μέσα σε τρία συνεχόμενα «Ευαγγέλια» (Μέρος Α’)




Read more...
Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

Δύο Ρώσοι Άγιοι στην Αγία Μαρίνα Εκάλης - φωτογραφικό υλικό

0 σχόλια


Τεμάχια Ιερών Λειψάνων του Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας και του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, έφτασαν στην Αγία Μαρίνα Εκάλης κατόπιν προσκλήσεως του Σεβ. Μητροπολίτου Κηφισίας κ. Κυρίλλου, προς τον Σεβ. Μητροπολίτη Φωκίδος κ. Θεοκτίστου.

Τα Ιερά Λείψανα μετέφερε εκ του Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ Σαρώφ Τρικόρφου, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Μουλατσιώτης, Γέροντας του Ιερού Ησυχαστηρίου και Πρωτοσύγκελλος της Ι. Μ. Φωκίδος.

Τα Ιερά Λείψανα έφθασαν στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνης Εκάλης, εχθές το απόγευμα στις 7.30 μ.μ., όπου έτυχαν υποδοχής υπό του Ιερού Κλήρου και πλήθος λαού.

Τα Ιερά Λείψανα θα παραμείνουν έως και την Κυριακή 17 Ιουλίου εορτή της Αγίας Μαρίνας και θα αναχωρήσουν το απόγευμα για το Τρίκορφο Φωκίδος, όπου βρίσκεται και το Ιερό Ησυχαστήριο.

Ο Γέροντας Νεκτάριος καθημερινά στις 7.00 μ.μ. θα έχει εσπερινές ομιλίες στον ανωτέρω Ι. Ναό με κύριο θέμα: «Η αγιότητα στις ημέρες μας».

Ακολουθεί το καθημερινό λειτουργικό πρόγραμμα του Ι. Ναού.

Τρίτη 12 Ιουλίου 2016
7.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
12.00 μ.μ. Ιερά Παράκληση στον Άγιο Λουκά
7.00 μ.μ. Εσπερινός και Ιερό Ευχέλαιο

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2016
7.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
12.00 μ.μ. Ιερά Παράκληση στον Άγιο Λουκά
9.00 μ.μ. Ιερά Αγρυπνία έως 1.00 π.μ. όπου θα ιερουργήσει ο Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης

Πέμπτη 14 Ιουλίου 2016
12.00 μ.μ. Παράκληση στον Άγιου Λουκά
7.00 μ.μ. Εσπερινός και Ιερά Παράκληση στον Άγιο Λουκά

Παρασκευή 15 Ιουλίου 2016
7.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
7.00 μ.μ. Εσπερινός και Ιερά Παράκληση στην Αγία Μαρίνα

Σάββατο 16 Ιουλίου 2016
7.30 π.μ. Όρθρος και Θεία Λειτουργία
7.30 μ.μ. Μέγας πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός
10.00 μ.μ. Ιερά Παράκληση στην Αγία Μαρίνα

Κυριακή 17 Ιουλίου 2016 (Εορτή Αγίας Μαρίνας)
7.00 π.μ. Όρθρος και πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία
8.00 μ.μ. Μεθεόρτιος Αρχιερατικός Εσπερινός και η λιτάνευση των Ιερών Λειψάνων και της Ιεράς Εικόνος της πολιούχου Εκάλης Αγίας Μαρίνης


Με τιμή και αγάπη οι Εφημέριοι π. Νικόλαος και π. Γεώργιος και το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο


Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με το τηλ. του Ιερού Ναού (Τηλ. 210 8131201)



















Read more...
 
Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης © 2011 DheTemplate.com & Main Blogger. Supported by Makeityourring Diamond Engagement Rings

You can add link or short description here